Beklim Volcán Barú: naar het hoogste punt van Panama

Volcán Barú: Het hoogste punt van Panama

Het is twaalf uur 's nachts als je in de kou je eerste stappen zet op het keienpad, met een hoofdlamp en een rugzak vol warme kleren. Volcán Barú is met 3.474 meter het hoogste punt van Panama. Vanuit het bergdorp Boquete zie je deze slapende vulkaan op heldere dagen aan de horizon liggen.

Door de smalle ligging van het land kijk je op de piek bij een onbewolkte hemel uit over twee oceanen: de Stille Oceaan en de Caribische Zee. Het is een fysieke uitputtingsslag om er te komen, maar het geeft je wel een uniek zicht op de nok van Panama.

Wat kun je verwachten tijdens het bezoek en de hike

Je hebt twee manieren om de top van de vulkaan te bereiken: te voet of achterin een robuuste terreinwagen met vierwielaandrijving. Kies je voor de wandeling, maak je dan op voor een steile klim van 13,5 kilometer over een losse ondergrond van vulkanisch gesteente en grind.

Met een stijging van ruim 1.600 hoogtemeters is de tocht zwaar, vooral omdat het laatste deel aflegt op hoogte waar de lucht merkbaar dunner is. De gemiddelde wandelaar doet er vijf tot acht uur over om de piek te bereiken.

Ga je liever met een speciaal geprepareerde auto naar boven? Dan schud je in ongeveer twee uur tijd over een extreem hobbelige keienweg. Dat bespaart je spierpijn, maar de rit is fysiek alsnog intensief door het constante gestoot.

Wat je ook kiest, het doel is voor vrijwel iedereen hetzelfde: boven staan vlak voordat de zon opkomt. Terwijl de eerste lichtstralen de wolkenzee onder je oranje en paars kleuren, zie je de enorme schaduw van de vulkaan over het Panamese landschap geprojecteerd worden.

Geschiedenis en geologische achtergrond van de vulkaan

De geologische oorsprong van de vulkaan gaat honderdduizenden jaren terug. Het is een stratovulkaan waarvan de laatste grote eruptie plaatsvond rond 1550. Hoewel de berg als slapend wordt beschouwd, houden geologen de activiteit in de gaten met seismische apparatuur.

Sinds 1976 valt de berg onder een beschermd nationaal park van meer dan 14.000 hectare. Het gebied varieert van dichte nevelwouden aan de voet tot alpiene vegetatie dicht bij de top. Wie 's nachts klimt mist het zicht op de bossen, maar tijdens de afdaling overdag wandel je door het landschap waarin vogelsoorten zoals de quetzal leven.

Praktische informatie: toegang, gidsen en voorbereiding

Voor toegang tot het nationale park betaal je bij het rangerstation 5 Amerikaanse dollar per persoon. Het pad naar de top is één brede weg, maar veel reizigers kiezen voor een gids vanwege de veiligheid en het nachtelijke transport.

Het temperatuurverschil tussen Boquete en de top is groot. Waar het in het dorp overdag warm is, koelt het boven 's nachts af tot onder het vriespunt.

Zorg dat je het volgende meeneemt:

• Een hoofdlamp met extra batterijen
• Laagjeskleding, inclusief een thermoshirt, winddichte jas, muts en handschoenen
• Minstens twee tot drie liter water en energierijk eten
• Stevige wandelschoenen voor het losse gesteente

Bereikbaarheid vanuit Boquete

Het centrale vertrekpunt voor de tocht is Paso Ancho of de officiële toegang bij Bajo Grande, 10 tot 15 kilometer buiten het centrum van Boquete.

Als je 's nachts om twaalf uur wilt starten met lopen, regelt je accommodatie in Boquete meestal een gedeelde taxi naar het rangerstation. Dit kost tussen de 10 en 15 dollar per persoon. Er rijden rond dat tijdstip geen reguliere bussen.

Reis je overdag of ga je met een georganiseerde auto-excursie, dan word je vaak direct opgehaald bij je hostel. Voor de terugweg overdag kun je vanaf de ingang van het park een lokale minibus nemen richting het centrum van Boquete voor een paar dollar.

Het beste moment voor de klim en zonsopgang

De populairste strategie om de zonsopgang mee te maken is om om middernacht te starten vanaf de ingang van het park. Zo kom je rond 05:30 uur boven aan, op tijd voor de eerste lichtstralen om 06:00 uur.

De beste periode voor deze klim is het droge seizoen van december tot en met april. In deze maanden is de kans op een heldere hemel het grootst. In het regenweerseizoen (mei tot november) hangt de bergtop 's ochtends vaak snel in de mist, waardoor het zicht op de oceanen kan verdwijnen en het pad verandert in een modderstroom.